Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

 Ὑπῆρχε ἕνας γέροντας ἡσυχαστής, ὁ Πατέρας Αὐγουστίνος, πού ἠγωνίζοντο μόνος ἐρημικὰ καὶ ἀσκητικὰ σὲ ἕνα κελί τῆς μονῆς Φιλοθέου στὸ Ἅγιον Ὄρος, πού τὸ κελάκι ὀνομάζεται τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου.

Κάποτε ὅπως διηγεῖται ὁ ἴδιος, ἐνῶ ἔκανε ἕνα βράδυ συνέχεια μετάνοιες καὶ σταυρωτὰ κομποσκοίνια, τοῦ παρουσιάζεται ὁ διάβολος μέσα στὸ φτωχικὸ του κελάκι σὰν σκύλος φοβερὸς πού πετοῦσε φωτιὲς ἀπὸ τὸ στόμα του. Καὶ ὅρμησε πάνω στὸ γέροντα γιὰ νὰ τὸν πνίξει οὐρλιάζοντας καὶ λέγοντας ὅτι καιγόταν ἀπὸ τὶς προσευχὲς καὶ τὰ κομποσχοίνια του. Μὴν τρομάζετε, σὲ ἐμᾶς δὲν ἔρχεται. Ὁ γέροντας Αὐγουστίνος τὸν ἅρπαξε καὶ τὸν πέταξε πάνω στὸν τοῖχο καὶ τοῦ εἶπε:

- Κακὲ διάβολε, γιατὶ πολεμᾶς μὲ τόση μανία καὶ τόση κακία καὶ τόση σκληρότητα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ;

Ὁπότε ἀμέσως λυσσασμένος ὁ διάβολος ἀπὸ τὴν ντροπὴ τοῦ ἐξαφανίστηκε ἀφήνοντας πίσω του καπνό, βρωμιὰ καὶ δυσωδία.

Καὶ ὁ πατὴρ Αὐγουστίνος συνέχισε νὰ διηγεῖται: Ὁ διάβολος πολὺ δυνατὸς ἀλλὰ κι ἐγὼ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπαμπάτσικος, τὸν πέταξα καὶ τὸν κόλλησα στὸν τοῖχο. Μπαμπάτσικος σημαίνει πολὺ πολὺ γερός. Ὕστερα, ὅμως, συνέχισε ὁ γέροντας, ἄρχισα νὰ λυπᾶμαι καὶ νὰ ἐλέγχομαι ἀπὸ τὴ συνείδηση γιατὶ χτύπησα τὸ διάβολο. Σκεφθεῖτε λεπτότητα ψυχῆς. Περίμενα μὲ ἀγωνία πότε νὰ φωτίσει νὰ τρέξω νὰ πάω στὸν Πνευματικὸ μοῦ νὰ ἐξομολογηθῶ πού χτύπησα τὸ διάβολο. Ὅταν ξημέρωσε λοιπὸν πῆγα στὴν Προβάτα,- ἀπὸ τὸ κελάκι του μέχρι τὴν Προβάτα εἶναι μιάμισι ὥρα δρόμο μὲ τὰ πόδια - βρῆκα τὸν Πνευματικὸ μου καὶ ἐξομολογήθηκα τὶ ἔγινε στὴν προσευχὴ καὶ πὼς χτύπησα τὸ διάβολο.

Ὁ Πνευματικὸς μου ὅμως ἦταν πολὺ συγκαταβατικὸς καὶ δὲν μοῦ ἔβαλε καθόλου κανόνα ἀλλὰ μοῦ εἶπε νὰ κοινωνήσω τὸ ἄλλο τὸ πρωί. Ἐγὼ ἀπὸ τὴ χαρὰ μου πετοῦσα. Ὅλη τὴ μέρα δουλειὰ καὶ ὅλη τὴ νύχτα ἄγρυπνος μὲ κομποσκοίνια καὶ μετάνοιες. Το πρωὶ κατὰ τὶς 5 πῆγα στὴ Θεία Λειτουργία γιὰ νὰ κοινωνήσω.

Ὅταν ὁ Ἱερεὺς ἔβαζε τὴν Ἁγία Λαβίδα στὸ στόμα μου, εἶδα τὴν Ἁγία Κοινωνία ἕνα μεγάλο κομμάτι κρέας καὶ αἷμα καὶ τὸ μασοῦσα καὶ μασοῦσα καὶ τὴ μασοῦσα γιὰ νὰ τὴν καταπιῶ. Τι εὐφροσύνη ἦταν αὐτὴ! Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ ἀκατάληπτη ἀγαλλίασις πού δὲν μποροῦσα νὰ τὴν ἀντέξω. Ἀπὸ τὰ μάτια μου ποτάμια ἔτρεχαν τὰ δάκρυά μου. Καρδιὰ καὶ σῶμα ἐδονοῦντο ἀπὸ ἀνέκφραστη εὐτυχία. Καὶ τὸ κεφάλι μου φώτιζε σὰν λάμπα.. Ἔφυγα γρήγορα γρήγορα γιὰ νὰ μὴ μὲ δοῦν οἱ Πατέρες, οἱ μοναχοί, γιὰ νὰ μὴν δοῦν τὶς θεϊκὲς ἀλλοιώσεις πού εἶχα ὑποστεῖ ἀναξίως ἀπὸ τὸν Θεόν. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπεκάλυψε ὁ ἴδιος στὸν πατέρα Παΐσιο, τὸ γνωστὸ μοναχὸ καὶ ἀσκητὴ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος ποῦ εἶναι Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας πλέον.

Από το βιβλίο "Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία"