ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;--ΝΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ....ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ..!!!

 Παναγιά μου… με θυμάσαι;;

Ναι ναι…! εγώ είμαι,που Σε θυμάμαι μόνο όταν Σε χρειάζομαι...

Που έχω μάθει να μετατρέπω την προσευχή μου σε παραγγελία...!

Να ζητώ ασταμάτητα υλικά αγαθά, ανούσια κ ασήμαντα,χωρίς ποτέ να σκέφτομαι τι θέλεις Εσύ από εμένα...!!

Πιστεύω σε Εσένα,ελπίζω σε Εσένα,πεθαίνω για Σένα...

Αχ Παναγιά μου…!!

Μπορεί να μεγάλωσα,μα μέσα μου παραμένω ένα μικρό παραπονιάρικο παιδί...

Κ σαν παιδί έρχομαι κοντά Σου να βγάλω τον πόνο κ τον καημό...

Ποιός άλλος έχει την διάθεση να μ'ακούσει τι θέλω κ τι μου λείπει..!

Περίσευσαν τα προβλήματα κ χάθηκε η ανθρωπιά...

Δεν ανοίγουν οι αγκαλιές,δεν συγκινούνται οι καρδιές,δεν δακρύζουν τα μάτια...!!

Τι θέλω; Τι να θέλω ο άμοιρoς..;;

Ζωή να δώσεις σ'αυτούς που τα βλέπουν όλα μαύρα κ απογοητεύονται...

Κάνε τους περήφανους απλούς κ ταπεινούς...!

Κάνε οι σκληροί να μαλακώσουν κ να έχουν χέρια απλωμένα...!

Κάνε τον άστεγο να βρει κρεβάτι. Κάνε τον πεινασμένο να βρει ψωμί.

Κάνε τον χορτάτο να θυμάται τον πεινασμένο κ να του δίνει άρτο ευλογημένο κ όχι ψίχουλα-βλέμματα συμπόνιας.

Κάνε οι ισχυροί της ζωής, να γίνουνε επίγειοι άγγελοι,έτοιμοι για αγαθοεργίες κ όχι μίζεροι κ στριφνοί....

Κάνε ο σκοπός της αγάπης να γίνει νότα στο πεντάγραμμο, να τον τραγουδούν κ να ευφραίνονται τα φυλλοκάρδια μας κ όχι τραγούδι του χωρισμού κ του πόνου…

Κάνε η αγάπη να είναι αληθινή κ όχι του συμφέροντος…

Κάνε να γεννιέται η ελπίδα εκεί που ζει η απογοήτευση...

Κάνε ο Ουρανός να μοσχοβολά θυμίαμα κ λιβάνι...

Κάνε το δάκρυ να είναι χαράς κ όχι λύπης…..Κάνε…! κάνε…! θαύματα…!

Κάνε μας να πιστέψουμε ξανά σε Εσένα...!

Δείξε μας,πως στην αγάπη δεν παίρνεις,αλλά δίνεις κ αφανίζεις το εγώ σου μέσα στον άλλον! Σε παρακαλώ!!! Είναι τόσο εύκολο για Εσένα....!!